This web site needs javascript activated to work properly. Please activate it. Here are the instructions how to enable JavaScript in your web browser, Thanks.

logo MIS
დასახელებები
კომპანიები
აქტიური ნივთიერებები
ძებნის ინსტრუქცია
უნიფიცირებული
დასახელება:
	
ვარფარინის ნატრიუმი
Warfarun sodium
ა.თ.ქ. კლასიფიკაცია:
	
 
B01AA03	
B სისხლწარმოქმნა და სისხლი
	
01 ანტიკოაგულანტები
	
A ანტიკოაგულანტები
	
A ვიტამინი K ანტაგონისტები
ანოტაცია:
	
	
ფარმაკოლოგიური თვისება:
	
ვარფარინი თრგუნავს ღვიძლში სისხლის შედედების II, VII, IX და X ფაქტორების სინთეზს, რაც იწვევს სისხლის კოაგულაციის პროცესის რღვევას. პრეპარატის შედედების საწინააღმდეგო ოპტიმალური მოქმედება ვლინდება მისი მიღებიდან 35-ე დღეს. ვარფარინის მოქმედება წყდება ბოლო დოზის მიღებიდან 3-5 დღის შემდეგ.
ფარმაკოკინეტიკა:
	
პრეპარატი თითქმის მთლიანად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. ცილებთან მისი შეკავშირების ხარისხი შეადგენს 97-99%-ს. პლაზმაში თერაპიული კონცენტრაცია უტოლდება 1-5 მკგ/მლ (0.003-0.015 მმოლ/ლ). ვარფარინი რაცემული შენაერთის სახითაა წარმოდგენილი, ამასთანავე მარცხნივმბრუნავი იზომერი ადამიანის ორგანიზმში უფრო მაღალი აქტივობისაა, ვიდრე მარჯვნივმბრუნავი. ღვიძლში გარდაქმნის შედეგად მისგან წარმოიქმნება არააქტიური ან სუსტი აქტივობის მქონე მეტაბოლიტები. მარცხნივმბრუნავი იზომერი უფრო სწრაფად განიცდის მეტაბოლიზმს ვიდრე მარჯვნივმბრუნავი. ისინი ნაწილობრივ ნაღვლიდან რეაბსორბირდებიან. რაცემული ვარფარინის ნახევრადგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 40 საათს. იგი გამიოყოფა თირკმელებით.
ჩვენება:
	
სისხლძარღვების თრომბოზებისა და ემბოლიების პროფილაქტიკა და მკურნალბა; - ვენების მწვავე თრომბოზი და ფილტვის არტერიის ემბოლია (ჰეპარინთან ერთად); - ოპერაციის შემდგომი თრომბოზი; - მიოკარდიუმის განმეორებითი ინფარქტი; - დამატებითი ღონისძიების სახით თრომბოზის ქირურგიული ან მედიკამენტური (თრომბოლიზური) მკურნალობისას, აგრეთვე წინაგულების თრთოლვის ელექტრული კონვერსიის დროს; - მარეციდივირებელი ვენური თრომბოზი; -ფილტვის არტერიის განმეორებითი ემბოლია; გულის სარქველების ან სისხლძარღვების პროთეზირების დროს (შესაძლოა აცეტილსალიცილის მჟავასთან კომბინირება); პერიფერიული, კორონარული და თავის ტვინის არტერიების თრომბოზი; - მიოკარდიუმის ინფარქტისა და წინაგულების თრთოლვისას თრომბოზებისა და თრომბოემბოლიების მეორადი პროფილაქტიკა.
დოზირება და მიღების წესი:
	
ავადმყოფებში, რომლებსაც უნდა ჩაუტარდეთ ქირურგიული ჩარევა (თრომბოზული და ემბოლიური გართულების მაღალი რისკის დროს) სასურველია მკურნალობის დაწყება ოპერაციამდე 2-3 დღით ადრე. მწვავე თრომბოზის პირობებში ვარფარინით მკურნალობას უნდა დაემატოს ჰეპარინი იმ მომენტამდე, ვიდრე სრულად არ გამოვლინდება ვარფარინის ანტიკოაგულაციური ეფექტი (მკურნალობის მე-3-5 დღიდან). ვარფარინის საწყისი დოზებია 2.5-5 მგ დღეში. დოზირების შემდგომი რეჟიმი შეირჩევა ინდივიდუალურად, პროთრომბინული დროის განსაზღვრის შედეგების ან საერთაშორისო INR-ის მიხედვით (პროთრომბინული დრო უნდა გაიზარდოს საწყისთან შედარებით 2-4-ჯერ, ხოლო INR-მა უნდა მიაღწიოს 2.2-4.4-ს), დაავადების, თრომბოზის საშიშროების, სისხლდენის განვითარების რისკისა და ავადმყოფის ინდივიდუალური თავისებურებებიდან გამომდინარე. INR-ის განსაზღვრისას უნდა იქნას გათვალისწინებული თრომბოპლასტინის მგრძნობელობის ინდექსი და იგი უნდა გამოვიყენოთ მაკორეგირებელ კოეფიციენტად (1.22რუსეთის მიერ გამოშვებული ბოცვერის ტვინისგან დამზადებელი თრომბოპლასტინ “ნეოპლასტი”-ს და 1.20 - “როშ დიაგნოსტიკის” ფირმის თრომბოპლასტინის გამოყენებისას). ხანდაზმულ და დასუსტებულ ავადმყოფებს ენიშნებათ პრეპარატის უფრო დაბალი დოზები. სადღეღამისო დოზის გამოყენება რეკომენდებულია ერთ მიღებაზე და დღის ერთსა და იმავე დროს. გულის სარქველების პროთეზირებისას, ვენების მწვავე თრომბოზის ან ემბოლიის შემთხვევაში (საწყის ეტაპზე), მარცხენა პარკუჭის თრომბოზის დროს და სტენოკარდიული შეტევის პროფილაქტიკისთვის საჭიროა მიღწეულ იქნას შედედების საწინააღმდეგო მაქსიმალური ეფექტი, INR -ის მაჩვენებლით 2.0-2.5. კონტროლი მკურნალობის პერიოდში: მკურნალობის დაწყების წინ წარმოებს INR-ის მაჩვენებლის განსაზღვრა (პროთრომბინული დროის შესაბამისად და თრომბოპლასტინის მგრძნობელობის კოეფიციენტის გათვალისწინებით). შემდგომში უნდა ჩატარდეს რეგულარული, ყოველ 4-8 კვირაში, ლაბორატორიული კონტროლი. მკურნალობის ხანგრძლივობა დამოკიდებულია ავადმყოფის კლინიკურ მდგომარეობაზე. ამავე დროს, შესაძლებელია მკურნალობის დაუყოვნებლივი შეწყვეტა.
გვერდითი მოვლენები:
	
ყველაზე ხშირი - სისხლდენა. იშვიათად დიარეა, ღვიძლის ფერმენტების მომატებული აქტივობა, ეგზემა, კანის ნეკროზი, ვასკულიტები, თმის ცვენა.
ჭარბი დოზირება:
	
მკურნალობის დროს პრეპარატის ოპტიმალური დონე სისხლდენის განვითარების ზღვარზეა, ამიტომ პაციენტს შეიძლება აღენიშნნოს უმნიშვნელო სისხლდენა, მაგალითად, მიკროჰემატურია, მცირეოდენი სისხლდენა ღრძილებიდან და ა.შ. თუ ავადმყოფს არ გააჩნია სისხლდენის “ადგილობრივი” მიზეზი, მაგალითად შარდკენ-ჭოვანი დაავადება, ასეთი სისხლდენები უსაფრთხოა. მსუბუქ შემთხვევებში საკმარისია პრეპარატის დოზის შემცირება ან მკურნალობის დროებით შეწყვეტა. ანტიდოტის სახით მძიმე სისხლდენების დროს შეიძლება “K” ვიტამინის დანიშვნა სისხლის კოაგულაციური აქტივობის აღსადგენად. სიცოცხლისთვის საშიში სისხლდენის შემთხვევაში აუცილებელია პროთრომბინული ფაქტორების კონცენტრატის ან ახლადგაყინული პლაზმის, ან მთლიანად სისხლის სწრაფი გადასხმა.
განსაკუთრებული მითითებები:
	
ვარფარინით მკურნალობის აუცილებელი პირობაა პრეპარატის დანიშნული დოზის მიღების წესების მკაცრი დაცვა. პაციენტებისთეის, რომელთაც აღენიშნებათ სხვადასხვა ლოკალიზაციის სისხლდენა, ვარფარინის დანიშვნა არ არის რეკომენდებული. განსაკუთრებული სიფრთხილის გამო-ჩენაა საჭირო სისხლის შედედების დარღვევის, თრომბოციტოპენიის, 12 გოჯა ნაწლავის წყლულოვანი დაავადების გამწვავების, სისხლჩაქცევისას თავის ტვინში, ალკოჰოლიზმის და თირკმელების ფუნქციის დარღვევის დროს. სისხლდენის რისკი იზრდება ვარფარინთან აცეტილსალიცილის მჟავას პრეპარატების, ან ანთების საწინააღმდეგო სხვა არასტეროიდული საშუალებების (ასას) ხმარებისას, მათ მიერ თრომბოციტების ფუნქციური აქტივობის დათრგუნვის გამო. სიფრთხილეა საჭირო პრეპარატის მიერ გამოვლენილი ტერატოგენული მოქმედების, სისხლდენებისა და ნაყოფის დაღუპვის საშიშროების გამო. ალკოჰოლის ჭარბი რაოდენობით მიღების შემთხვევებში იზრდება ჰიპოპროთრომბინემიისა და სისხლდენის განვითარების საშიშროება.
უკუჩვენება:
	
ორსულობა, ღვიძლისა და თირკმელების მძიმე დაავადებები, მკვეთრად გამოხატული არტერიული ჰიპერტენზია.
ორსულობა და ლაქტაცია:
	
პრეპარატის დანიშვნა ორსულობის დროს არ არის რეკომენდებული. ვარფარინი უმნიშვნელო რაოდენობით გადადის დედის რძეში და არ ახდენს გავლენას ბავშვის სისხლის შედედებაზე, რის გამოც შეიძლება პრეპარატის მიღება ლაქტაციის პერიოდში. მხოლოდ, ვარფარინით თერაპიის დაწყების პირველი სამი დღის განმავლობაში რეკომენდებულია ძუძუთი კვების შეწყვეტა.
ურთიერთქმედება სხვა მედიკამენტებთან:
	
არ არის რეკომენდებული ექიმის კონსულტაციის გარეშე სხვა სამკურნალო სა-შუალებების მიღების დაწყება ან შეწყვეტა, აგრეთვე იმ პრეპარატების დოზების შეცვლა, რომელსაც უკვე ღებულობს პაციენტი. მრავალი სამკურნალო საშუალება შედის პერორალურ ანტიკოაგულანტებთან ურთიერთქმედებაში. მათგან ყველაზე მნიშვნელოვანია: მოქმედების ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკები, სალიცილატები, ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული პრეპარატები, კლოფიბრატი, ბარბიტურატები, ფენიტოინი, დიაბეტის საწინააღმდეგო პერორალური საშუალებები. ვარფარინის კომბინირება ასას-თან ზრდის სისხლდენის საშიშროებას. იგი ნაწილობრივ განპირობებულია მათი უშუალო მოქმედებით სისხლის შედედების მექანიზმზე და ნაწილობრივ ვარფარინის ფარმაკოკინეტიკური თვისებებით. ამასთან ერთად, ვლინდება ასას-ს მაინჰიბირებელი მოქმედება თრომბოციტების ჰემოსტატურ ფუნქციაზე. აღნიშნულ მოქმედებას ადგილი აქვს თრომბოციტების აგრეგაციის სხვა ინჰიბიტორების, (როგორიცაა დიპირიდამოლი) გამოყენებისას. ასეთ პრეპარატებთან კომბინირებისაგან სა-ჭიროა თავის შეკავება. არ არის მიზანშეწონილი ვარფარინის კომბინირება ციტოქრომ P450 სისტემაზე გამოხატული მაინჰიბირებვლი მოქმედების პრეპარატებთან, მაგალითად, ციმეტიდინთან და ქლორამფენიკოლთან, რომელთა მიღების დროს რამოდენიმე დღის განმავლობა-ში იზრდება სისხლდენის განვითარების საშიშროება. ასეთ შემთხვევებში ციმეტიდინის შეცვლა შეიძლება, მაგალითად, რანიტიდინით ან ფამოტიდინით. ქლორამფენიკოლით მკურნალობის აუცილებლობის შემთხვევაში საჭიროა ანტიკოაგულანტური თერაპიის დროებითი შეწყვეტა. გამოხატული ჰიპოვოლემიური მოქმედების დიურეზული საშუალებების მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს შედედების ფაქტორების კონცენტრაციის მომატება, რაც ამცირებს ანტიკოგულანტების მოქმედებას. ვარფარინის კომბინირებისას ქვემოთ ჩამოთვლილ პრეპარატებთან აუცილებელია სისხლის შედედების კონტროლი მკურნალობის დაწყებისა და დამთავრებისას, აგრეთვე შეძლებისდაგვარად, თერაპიის დაწყებიდან 2-3 კვირის შემდეგ. აღნიშნული ეხება ვარფარინის კომბინირებას ისეთ საშუალებებთან, რომლებიც იწვევენ ღვიძლის ფერმენტების ინდუქციას (ბარბიტურატები, ფენიტოინი, კარბამაზეპინი), რის გამოც ასუსტებენ ვარფარინის ანტიკოაგულანტურ მოქმედებას. არ შეიძლება ვარფარინის კომბინირება პრეპარატებთან, რომლებიც ამცირებენ კოაგულაციას ან ახდენენ სისხლის შედედების ფაქტორების ინჰიბირებას, ან ღვიძლის ფერმენტების ზომიერი ინჰიბირების გზით ზრდიან სისხლდენის განვითარების რისკს (მაგალითად საფაღარათო საშუალებები). ანტიკოაგულანტური თერაპია დამოკიდებულია ხარისხიანი ლაბორატორიული კონტროლის ჩატარებაზე. თუ შესაძლებელია მკურნალობისას ხშირი ლაბორატორიული მონიტორინგი, აუცილებლობის შემთხვევაში დასაშვებია ვარფარინის დოზის შეცვლა (გაზრდა ან შემცირება) 510%-ით. თუ ლაბირატორიული კონტროლი გაძნელებულია, მითითებული პრეპარატებით მკურნალობის აუცილებლობისას ვარფარინით მკურნალობა უნდა შეწყდეს. ბარბიტურატებთან, ვიტამინებთან, გლუტე-თიმიდთან, გრიზეოფულვინთან, დიკლოქსაცილინთან, კარბამაზეპინთან, მიასტერინ-თან, პარაცეტამოლთან, რიფამპიცინთან, სუკრალფატთან, ფენაზონთან და ქოლესტირამინთან ერთდროული მოღებისას ადგილი აქვს ვარფარინის მოქმედების შესუსტებას. ვარფარინის ეფექტი ძლიერდება მასთან ერთად - ალოპურინოლის, ამიოდარონის, ანაბოლური სტეროიდების, აცეტილსალიცილის მჟავასა და სხვა ასას-ის, ჰეპარინის, გლიბენკლამიდის, გლუკაგონის, დანაზოლის, დიაზოქსიდის, დიზოპირამიდის, დისულფირამის, იზონიაზიდის, კეტოკონაზოლის, კლარითრომიცინის, კლოფიბრატის, ლევამიზოლის, მეტრონიდაზოლის, მიკონაზოლის, ნალიდიქსის მჟავას, ომეპრაზოლის, პაროქსეტინის, პროგუანილის, დიაბეტის საწინააღმდეგო პერორალური საშუალებების - სულფანილამიდების წარმოებულების, სიმვასტატინის, სულფანილამიდების, ტამოქსიფენის, თიროქსინის, ქინინ/ქინიდინის, ფლუვოქსამინის, ფლუკონაზოლის, ფტორურაცილის, ქინოლონების, ქლორალჰიდრატის, ქლორამფენიკოლის, ცეფალოსპორინების, ციმეტიდინის, ერითრომიცინისა და ეტაკრინის მჟავას ერთდროული მიღებით. ეთანოლს შეუძლია გააძლიეროხ ვარფარინის მოქმედება.







facebook
© შპს “საინფორმაციო-სამედიცინო სამსახური”
თბილისი, ჭავჭავაძის გამზ. 55
+(032)2 252272
infomis04@gmail.com
info@mis.ge

Page generation time: 0. 022159801 sec.